ببر

هر کی منو یکبار دیده گفته چه ساده س و بعد خندید
گفته که تیپشو لش مثل که نیست ذاتمو دیده بعد فهمیده
یادت باشه صبرم اگه زیاد باشه ولی اخر سرش
اگه یه وقت لبریز بشم هیکلتو می گیره آفت بعدش
نگاه به ظاهرم نکن من لاشخور شدن عادتم نشد
همه می خوان از پشت تک برن من زمین خوردم ولی هر دفعه هم پاشدم
این جا می خوان منو نادیده بگیرن می خوان زنده به گور بشم هر ثانیه بمیرم
ولی من یه علامت دارم که هرجور شده همه واجبه ببینن
کاش دنیا قده همه قدم های من بود و دغدغم قتل قفس های غم
من یه زلزله م که ذله می شه ازم زمین یه حرفو که نمیشه به بقیه‌م نگی
نرین نشین یه فتنه ی مریض و نرین و نگین یه حرفیو که بعیده
صد سالم دیگم بگذره همین من می شم که دنیارو دریده

صورت سردم و تو دارم رو نبین
اخم های پرپیچ و تابمو نبین
من ساکتم مغرور نیستم
چشای نافذ و سارمو نبین

بشین نمی بینه من میگی چیزی میزی ندارم که جذبت کنم
دیدی چیزی میگم نمی گیری میگی اه نمی تونم هضمش کنم
حالا همه با ما بیشتر میپرن و تو راه به ما پشت پا بیشتر می زنن
ولی نمی دونن ببر زخمی شم بدتر می کنم و بیشتر می درم

صورت سردم و تو دارم رو نبین
اخمهای پرپیچ و تابم نبین
من ساکتم مغرور نیستم
چشای نافذ و سارمو نبین
من ساکتم مغرور نیستم
چشای نافذ و سارمو نبین